Chrzest Jezusa Chrystusa, Chrzest Pański - w Kościele rzymsko-katolickim jak i grekokatolickim jest świętem zamykającym okres świętowania Bożego Narodzenia. Przypada w niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego (Trzech Króli).
Tradycja ta przyjęta została w liturgii rzymskiej z Kościoła wschodniego. Mimo, iż w Ewangelii widnieje opis chrztu Jezusa, to do połowy XX wieku nie miał w liturgii rzymskiej oddzielnego święta. Dekretem Świętej Kongregacji Obrzędów z 23 marca 1955 roku ustanowiono na dzień 13 stycznia, w miejsce dawnej oktawy Epifanii, wspomnienie chrztu Jezusa. Posoborowa reforma kalendarza liturgicznego w 1969 roku określiła ten dzień jako święto Chrztu Pańskiego. Pominięto wyrażenie „wspomnienie” i przesunięto jego termin na niedzielę po 6 stycznia.
Wraz ze świętem Chrztu Pańskiego kończy się okres Bożego Narodzenia. W Polsce jednak jest dawny zwyczaj kończenia tego czasu świętem Ofiarowania Pańskiego (Matki Bożej Gromnicznej) 2 lutego. Stąd zwyczaj eksponowania do tego czasu szopki i śpiewania kolęd w naszych kościołach.
Św. Jan Apostoł podaje miejsce, gdzie miał być ochrzczony Jezus: „Działo się to w Betanii po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu” (J 1, 28). Dawniejsza Betania Zajordańska to obecnie Chirbet El Medesz, gdzie znajduje się potok wypływający z Jordanu. Tam według biblistów miał się ukrywać Eliasz. Tam osiemset lat po nim miał wystąpić Jan Chrzciciel. W pobliżu tego miejsca Jordan jest bardzo płytki, tak, że tędy właśnie prowadził szlak ze wschodu na zachód. Tę dogodną sytuację wykorzystał Jan Chrzciciel, aby zwiastować Mesjasza i przygotować ludzi na jego przyjście.
Święto Chrztu Pańskiego z jednej strony objawia wierzącym Jezusa jako umiłowanego Syna Bożego, posłanego przez Ojca w mocy Ducha Świętego dla zbawienia człowieka, z drugiej zaś strony kieruje uwagę na rzeczywistość chrztu.
Od uroczystego aktu chrztu Chrystus rozpoczął swoją misję nauczycielską, którą św. Piotr przygotowując do przyjęcia chrztu rodzinę rzymskiego urzędnika Korneliusza, opisał w następujących słowach: „Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, dlatego, że Bóg był z Nim” (dz 10, 38). Jezus miał wtedy trzydzieści lat, gdyż dopiero od tego wieku zwyczaj żydowski pozwalał występować publicznie przed ludem i nauczać. Uważano, że od trzydziestu lat rozpoczyna się pełnia dojrzałości męskiej. Mówimy o mężczyznach, gdyż kobiety nigdy nie miały prawa zabierać głosu publicznie.
W tym wydarzeniu mamy też pierwsze w historii świata pojawienie się w postaci widzialnej całej Trójcy Świętej: Bóg Ojciec przemawia, Syn Boży jest w postaci ludzkiej, w Duch Święty pojawia się nad Nim w postaci gołębicy (epifania trynitarna).
Adam Szewczyk
O święcie Objawienia Pańskiego
„Mędrcy świata, monarchowie,Gdzie śpiesznie dążycie?
Powiedzcież nam, Trzej Królowie,
Chcecie widzieć dziecię…?”
Więcej…
Czytelnia
